Storythai

ชีวิตวันนี้แสนจะธรรมดา
ตื่นเช้าไปทำงาน
เหลือเวลาอีกสามอาทิตย์ที่จะอยู่ที่นี่
ช่วงนี้เค้าไม่ค่อยมีใครต้องไปลูกค้า ส่วนใหญ่จะอยู่ออฟฟิศเคลียร์จ๊อบให้หมด
ห้าโมงนิด ๆ ไม่อยากอยู่ออฟฟิศและ เลยเดินไปซื้อของที่ร้านขายของที่ระลึก

เข้าร้านเดิมที่ไปเมื่อวันอาทิตย์แหละ (ที่เจ้าของร้านเป็นแขกหน่ะ)
วันนี้มีลูกค้าในร้านประมาณ 5-7 คน แต่ก็ทำให้ร้านดูวุ่นวายไปได้
ตามสไตล์คนไทยแหละ ซื้อของที่ไหนก็ต่อ ถามราคากันวุ่นวาย
เราได้ของแล้ว แต่จ่ายตังไม่ได้ เพราะมีคนไทยกลุ่มนึงยืนอยู่ที่เคาเตอร์
เลยเดินวนไปวนมา ทำเป็นดูของ

ได้ยินเค้าถามคนขายว่า ทำไมเหรียญสองดอลลาร์มันดูเล็กจัง
แล้วก็ถามเรื่องเหรียญอีกหลายคำถาม
พอหมดเสียงสักพัก เราก็แทรกตัวไปจ่ายตัง
แต่คนกลุ่มนี้ก็ยังไม่เลิกวุ่นวายกับเจ้าของร้าน
พอเราจ่ายตังเสร็จ นึกไงไม่รู้อ่ะ หันไปถามเค้าว่า มาเที่ยวเหรอคะ
คนนั้นทำหน้าเหวออย่างเห็นได้ชัด แล้วคงนึกว่า อ้าวคนไทยเหรอนี่
(ตอนแรกที่เค้าพูด เถียงกันในร้าน เค้าคงนึกว่าไม่มีใครฟังรู้เรื่องหน่ะ)
เค้าก็ถามว่ามาเรียนเหรอ พอบอกไปว่าทำงาน
เค้าก็แนะนำตัว แล้วก็ถามชื่อ ถามว่าทำงานที่ไหน อยู่กรุงเทพเหรอ แล้วก็อีก ขอนามบัตร
อยู่ ๆ ก็ยื่นนามบัตรให้เค้าเพราะคิดว่าเป็นการโปรโมตบริษัท
(แต่เอ เพิ่งมานึกได้อีกทีว่า ในนั้นมีเบอร์มือถือด้วยนี่น่า ตายละ จะเป็นไรไหมเนี่ย)
ยืนคุยอยู่ซักพักเรื่องร้านขายของที่ระลึก แล้วก็สถานที่เที่ยวที่นี่
จากนั้นเราก็เดินออกจากร้านมา

ก่อนออกจากร้าน คนนั้นเค้าบอกด้วยว่าดีใจด้วยนะ
อันนี้งงคะ ดีใจไรกับเราฟ่ะ ดีใจเรื่องไร งงจัง
แต่ช่างเหอะ เดินหาซื้อของฝากต่อไป

เดินไปเดินมา เริ่มออกนอกเส้นทาง Yellow CAT
แต่ก็ยังอยู่ในเส้นทางที่จะกลับบ้าน
ร้านขายของที่ระลึกที่นี่ บางทีเขียนว่า ลด 20% 30%
แต่ขนาดลดตามที่บอกนะ ยังแพงกว่าร้านที่ไม่ได้ลดอีกหลายเลย
(ถือว่าหลอกลวงนักท่องเที่ยวได้ไหมเนี่ย)