แถมยังต้องตามไล่อ่านหนังสือเก็บ หลังจากที่ห่างหายมาสองอาทิตย์

(ก็มัวแต่ติด hi5 กับคุยกับเพื่อน เลยต้องตามรับกรรมอย่างที่เห็น)

ใกล้สอบแล้ว อีกสองอาทิตย์

ตอนแรกย่ามใจไปนิด นึกว่าที่อ่านมามากพอจะทำข้อสอบได้

แต่ที่ไหนได้ ความมั่นใจหดหายก็ตอนนั่งทำข้อสอบกับเพื่อนนั่นแหละ

อาจารย์ช่างคัดสรรหาถ้อยคำมาแต่งโจทย์จริง ๆ

ใคร ๆ ก็ว่าเราต้องทำได้ ต้องสอบผ่าน ต้องเรียนจบแน่

แต่ก็นะ "กฎหมาย" กับ "บัญชี" มันคนละเรื่องกันคับพี่น้อง

สู้ต่อไป ไหน ๆ ก็เรียนมาสามเดือนกว่าแล้ว

เหลืออีกแค่ สองปีครึ่งก็ (คง) จบ

สู้เว้ย!!!!!!!!!!

เคยสมัครไว้ตั้งนานมากแล้ว แต่ไม่ค่อยได้เล่น ไม่สนใจเท่าไหร่

พอตอน hi5 ดังขึ้นมา ก็แอบงงว่าทำไมเค้าชอบเล่นกันจัง มันสนุกตรงไหน

ยังคิด ๆ อยู่เลยว่า เล่นเอ็มยังสนุกกว่าตั้งแยะ ได้โต้ตอบกันได้ทันที

แต่เมื่อต้นเดือน เพิ่งเจอ group Rajini'90

ดีใจมากมาย เพราะอยากเจอเพื่อนเก่า ๆ ที่ขาดการติดต่อกันมานาน

พยายามหาใน google ตั้งหลายทีและ แต่หาเพื่อนไม่เจอสักคน

ไม่รู้จะติดต่อกันได้ยังไง เพื่อนยังจำเราได้ไหม ยังเป็นคำถามคาใจเรื่อยมา

จนกระทั่ง.............เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา ได้ติดต่อเพื่อนผ่าน hi5 นี่หล่ะ

เพื่อนที่อยากเจอที่สุด เพื่อนเคยสนิทที่สุด ก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งผ่าน hi5

ได้เบอร์เพื่อนมา ตอนแรกไม่กล้าโทรหา

ไม่รู้จะคุยยังไง ไม่รู้ว่าจะสนิทกันเหมือนเดิมไหม

เพื่อนจะเปลี่ยนไปไหม เพื่อนจะรับเราได้ไหม กลัวสารพัด

แต่ด้วยความที่อยากรู้ข่าวคราวเพื่อน อยากรู้ชีวิตเพื่อนในช่วงที่ผ่านมา

ทำใจสักพัก แล้วก็โทร...........

สิ่งที่กลัวก็หายไป เพราะ "เพื่อน" ยังไงก็เป็นเพื่อนเสมอ

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าวิถีชีวิต ความคิดของแต่ละคนจะเปลี่ยนแปลงไป

แต่ความเป็น "เพื่อน" ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ยังคุยกันได้อย่างสนิทใจเหมือนเดิม

ขอบคุณ hi5 ที่ทำให้ "เพื่อน" กลับมาเจอกันอีกครั้ง!!!

ขอบคุณ ใหม่ กวาง พลอย ที่ยังไม่ลืมกัน

สำหรับเพื่อน ๆ คนอื่นที่ยังตามหาไม่เจอ หวังว่าคงได้เจอกันอีกเร็ว ๆ นี้!!!!!!! สาธุ

ก็มีคนมาถามว่า "ใครอยากดูคอนเสิร็ต Lost ฟรีมั่งคะ"

หันไปมองหน้าเพื่อน แล้วก็ส่งสายตาอ้อนวอนว่า ดูเถอะ

เห็นในเวปตั้งนานแล้ว เคยคิดอยากไปดู

แต่เกรงว่าจะโดนแม่ว่าเพราะอาทิตย์ก่อนก็เพิ่งไปดูมา

แต่นี่นะ เค้ามาเสนอของฟรีให้ก็จะยังไง ๆ อยู่

พอเพื่อนพยักหน้าเท่านั้นแหละ มวยไรนี่ไม่อยากดูและ อิอิ

ทุ่มครึ่งก็ได้เข้าหอประชุมธรรมศาสตร์

ตอนแรกตกใจว่าทำไมคนน้อยอย่างงี้ แล้วคอนฯจะคุ้มเหรอนี่

มีคนแค่ประมาณครึ่งนึงของหอประชุม แถมแค่ชั้นล่างอีกต่างหาก

มีทั้งพี่น้อย วงพรู ญารินดา อรอรีย์ คิว วงฟลัว

พอนั่งไปสักพักก็เริ่มเข้าใจว่าเป็นคอนฯอินดี้

เพลงแรก ๆ สลดหดหู่มากๆ แถมไม่รู้จักอีกต่างหาก

แต่ได้เสียงพี่น้อยกับญารินดาช่วยไว้ เลยทำให้ฟังอยู่ได้

หลังจากนั้นเริ่มมีเพลงที่รู้จัก "กันและกัน" และ "ยื้อ"

ยื้อ ฉันยื้อไม่ให้เธอจากไป

จะฉุดรั้งเอาไว้ ให้เธอไม่ไปจากเรา

ไม่ได้ฟังนานและ ก็ยังชอบอยู่

ถึงแม้จะเป็นคิวร้องก็เหอะ แต่ก็ได้ใจอยู่เหมือนกัน

พออรอรีย์ขึ้นมา เพลงเริ่มไม่คุ้นอีก

จะรู้จักอีกทีก็เพลง "แล้วเธอ" เพลงดังของเค้าหล่ะ

เริ่มมีวัยรุ่นกระโดดเด็น แต่แค่สองสามคนด้านซ้ายของเวที

พอครึ่งเพลงกลุ่มเดิมเริ่มวิ่งวนไปข้างหน้า แล้วก็เค้าล๊อคกลาง

(ตอนนี้ยังพอไหว แบบเพลงมันส์ เข้าใจ)

พอเพลงจบ สต๊าฟวิ่งกันให้วุ่น เพราะคนที่เต้นสังสัยเกิดตีกัน

ไฟในฮออล์ก็เปิด แล้วก็มีสต๊าฟวิ่งเข้าไปแยก มีคนมุง มีคนถ่ายรูป

พอสต๊าฟจับตัวได้ก็เอาออกไป คนปรบมือให้

แล้วคอนฯก็เล่นต่อ

แต่ก็นะ เพลงที่เล่นต่อเนี่ยทำให้กลัวได้อีก

แรงขึ้น แถมมีภาพบนเวทีเป็นเกมส์ไรสัก

ยิงกัน แถมเลือดสาดอีก (ใช่เกมส์ที่เป็นข่าวป่าวนี่)

มีตัดภาพความรุนแรงในละคร ในสภา แล้วก็เดินขบวน

นั่งไปดูไปกลัวไป เพื่อนก็หันมาบอกว่ากลัวอ่ะ

แต่ทุกคนยังนั่งใจแข็ง ไม่เดินออก

(สงสัยต่างคนต่างนึกว่าอยากดู เลยไม่ได้ชวนกันกลับ)

มีร้องเพลงความฝันอันสูงสุดด้วยนะ

ฟังแล้วขนลุกอ่ะ กลัวก็กลัว นี่ธรรมศาสตร์นะ

ข้างหลังเราก็ไม่มีใครนั่ง บรรยากาศช่างน่ากลัวเหลือเกิน

เป็นคอนฯที่ดูแล้วกลัวที่สุดเท่าที่เคยดูมา

นั่งไปกลัวไปว่ากลับบ้านจะมีใครมาทำไรเราป่าวเนี่ย

แต่พอ theme ความรุนแรงผ่านไป

ทำให้คิดได้ว่า ฉากปะกี้ที่มีคนในฮออล์มีเรื่องกันนั่น

อาจจะเป็นฉากที่เค้าสร้างอารมณ์ให้คนดูมั้ง สงสัยจะเป็นการแสดงโดยแน่แท้ 5555

พอสามทุ่มครึ่ง เพลงสุดท้ายแล้ว

บนเวทีมีตัวหนังสือขึ้นมาว่า

"ใครมีสูจิบัตรให้เปิดดูจะมีเชือกขาวเส้นนึง คุณคงรู้ว่าควรทำอะไรกับเชือกขาวเส้นนั้น"

แล้วก็มีคนใส่เสื้อดำ เดินถือเทียนมายืนรอบหอประชุม

เพลงเริ่ม soft ลง รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผ่อนคลาย

คลายความกังวลและความกลัวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้

พอจบคอน รู้สึกดีนะที่ได้อยู่ถึงเพลงจบ

เพราะถ้ากลับไปตอนเพลงแรง ๆ นั่น คงทำให้เราฝันร้ายไปอีกหลายวัน

คอนฯนี้เป็นคอนฯที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ เล่นกับอารมณ์คนดูมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คงจะไม่มีทางลืมคอนฯนี้ไปอีกนาน

เป็นคอนเสิร์ตที่ดูไปต้องมองนาฬิกาไป